Het Amerikaanse blues-rock duo Black Keys zal op 25 januari a.s. optreden in de concertzaal het Zenith de Paris (http://www.zenith-paris.com/index2.php?s=1&k=&p=1) waarmee ze niet alleen op weg zijn om de belangrijkste Amerikaanse band te worden maar waarschijnlijk ook het meeste succes behalen in de verkoop van hun cd’s. Echter hebben beide bandleden, de gitarist en zanger Dan Auerbach en de drummer Patrick Carney, vrijwel niet het probleem om herkend te worden in het dagelijkse leven bij het winkelen of het uitgaan.

Het succes van deze groep uit Akron, Ohio, steeg op een onverwachte, verassende, geleidelijke en geheimzinnige manier waarbij de groep een volledige afkeuring uit met betrekking tot het imago. Vandaar dat de voorpagina van hun meest verkochte album tot de recente opkomst van El Camino (geproduceerd op dezelfde wijze als het succesvolle album Attack and Release uit 2008 geciteerd door Danger Mouse), The Brothers, zich karakteriseerde door simpelweg de zin (in witte letters, behalve de naam van de groep in het rood, op een zwarte achtergrond geschreven in een dunne witte lijst) “Dit is een album van Black Keys. De naam van deze album is Brothers”.

Paradoxaal gezien, waaruit nogmaals blijkt dat het gebrek aan imago ook een imago vormt waarbij het absurd is om aan de verwachtingen proberen te voldoen, won dit album dit jaar de Grammy Award voor de beste presentatie.

In hun geboortestad, Akron, waren Auerbach ( wiens familie voor de helft bestond uit Poolse Joden, en bijna geheel uitgeroeid werd door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog) en Carney een stel apart. Ze waren afgezonderd van de rest van de wereld en doordat ze niet veel in gemeen hadden richtten ze een rockgroep op. In deze tijd beluisterde Auerbach vrijwel alleen de meest rare en donkere blues en hip-hop groepen. Carney daarintegen beluisterde alleen maar nieuwe onafhanekelijke muziek om zodoende “cool” te lijken waardoor hij werd gedwongen te stoppen met gitaar die hij ongelovelijk slecht bespeelde, ondanks zijn lessen, en overging op de drum die hij zichzelf heeft leren spelen. (hij heeft zelfs nooit een tijdschrift gekocht over dit thema als hij er zelf niet in voorkomt). Hier ligt de kracht van Auerbach als percussionist: “Hij weet niet eens een normaal rock ritme te houden. Er bestaan jongens met veel meer techniek die in een cd winkel werken, maar niemand bezit over z’on orgineel geluid”.

Hun eerste optreden werd gevierd in een restaurant in Cleveland in 2002 waarvan welliefst acht personen getuigen waren en wat hen in het totaal tien dollar opleverde. Hier waren ze voor lange tijd erg tevreden mee, gezien het feit dat ze vaak honderden kilometer reden om op plekken op te treden waar geen toeschouwer aanwezig was.

Paul Oilzum

Ontdekt door John Peel voordat hij stierf, wordt de band Black Keys vandaag de dag gezien als één van de interessantste en succesvolste groepen, die een onvergetelijk live concert weten neer te zetten. Mocht je rond deze data in Parijs zijn, huur dan een appartement bij appartementen in Parijs van waaruit je op je gemak kunt genieten van dit lang verwachte concert.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Tot 15 januari kan je in La Maison Rouge in Parijs de tentoonstelling Mémoires du Futur, de Olbricht-collectie bezoeken. Voor de eerste keer in Frankrijk zijn er werken van Thomas Olbricht te zien, op het moment dat er werken van Antoine de Galbert tentoongesteld worden in Berlijn, bij wijze van dialoog tussen de twee collecties.

De tentoonstelling wordt geleid door Wolfgang Schoppmann en Georg Laue van de Wunderkammer en verkent de bijzonderheden van de collecties die de werken van Olbricht zo uniek maken. In deze collectie vind je een wil terug om werken samen te brengen die de schoonheid weergeven van de menselijke creatie door een universele thematiek zoals de dood, de religie, de erotiek, kwetsbaarheid, etc.

Thomas Olbricht is een endocrinoloog en biochemicus die een deel van zijn tijd heeft gewijd aan het verzamelen van kunst en het openstellen van een ruimte voor kunstcollecties, de Me Collectors Room. Je vindt er werken terug van Daniel Richter, John Currin, Sigmar Polke, Franz Gertsch, Durero, Schongauer, Goya en Caillot, Robert Capa, Diane Arbu, Lisette Model en Cindy Sherman, Elmgreen en Dragst, Marc Quin, Giampaolo Bertozzi en Stefano Casoni.

Olbricht begon al op zeer jonge leeftijd te verzamelen. Zijn eerste collecties waren postzegels. Darna objecten en uiteindelijk kunst. Sinds de jaren 90 groeide zijn verzameling uit tot meer dan 3000 stuks van 250 kunstenaars, hetgeen het een van de belangrijkste verzamelingen van Europa maakt.

Een interessant deel van zijn collectie is het Rariteitenkabinet, samengesteld door verscheidene objecten. In dit Kabinet wordt alles gesymboliseerd wat de kunst beweegt: het leven, de dood, erotiek. Vandaar dat hij het tot een permanent deel van zijn collectie heeft gemaakt.

Olbricht wenst dat Me Collectors Room niet enkel een privémuseum is voor zijn collectie, maar ook een kunstlaboratorium open voor tentoonstellingen van kunst van overal ter wereld, die een dynamiek creëert en deuren opent naar kunst toe voor de toekomst.

Voor meer info: http://www.lamaisonrouge.org/spip.php?article763&date=cours

Nancy Guzman

Niets romantischer dan enkele dagen in januari door te brengen in appartementen in Parijs om ten volle van deze stad te genieten en naar spektakels en kunsttentoonstellingen te gaan

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Elk jaar brengt wensen en verwachtingen met zich mee, en hoewel er niets goeds voorspeld wordt voor het jaar 2012, kan je gerust zijn dat de wereld haar gewone gangetje zal blijven voortzetten. Zo zit er voor ons niets meer niets en minder op dan afscheid te nemen van het voorbije jaar door naar alle lust te vieren voor de komst van 2012.

Een ideale plek voor zo’n viering is ongetwijfeld de stad Parijs, waar alle stoute en mooie wensen in vervulling komen, en dat in combinatie met het mooie uitzicht over de Seine en de Eiffeltoren; een perfect panorama om het oudejaar mee af te sluiten.

Opdat je volledig ondergedompeld wordt in de magie die deze stad herbergt, fluisteren we je hieronder een paar nuttige tips toe. Het is aan jou om na te gaan of deze aanbevelingen in jouw voordeel zullen spelen voor jouw plannen om het nieuwe jaar mee te starten.

Één van de meest interessante eindejaarsactiviteiten wordt geboden door París by Night, waarbij je door middel van een gezellige busrit de hele stad kan ontdekken en kan genieten van de typische plekjes die tegen dan prachtig verlicht zullen zijn: Notre Dame, Louvre, Opera, Place Vendôme, Pigalle/Moulin Rouge en vele andere bezienswaardigheden. Dan is het tijd om ondergedompeld te worden in het nachtleven, en dan is vooral het lounge restaurant Toi een aanrader, met haar eerste klas gourmet maaltijden. Heb je meer zin in een art deco sfeer, dan biedt de bustour je ook de optie om gedropt te worden aan het restaurant La Coupole, Montparnasse. Deze activiteit kent een prijskaartje van 249euro per persoon (inclusief etentje in Toi), of 208euro per persoon (inclusief etentje in La Coupole).

Mocht je van het Parijse cabaretspektakel houden, dan is La Villa D’Este een must. Het is vlakbij de Champs Elysées gelegen, en biedt een heus schouwspel dat aanvangt om 22h00, en eindigt wanneer jij vindt dat de tijd is gekomen om andere oorden op te zoeken. La Villa D’Este ging van start in 1930, en is dé plek om, met een glas chamagne in de hand, de komst van het nieuwe jaar te vieren. Je kan hier genieten van een maaltijd, het spektakel met dans en muziek voor de prijs van 200euro, en je dient op voorhand te reserveren.

De Seine is dé klassieke locatie om te klinken op de komst van 2012, en dat kan je doen via een cruise, zoals le Bateau Mouche, waarbij je de gelegenheid krijgt om van het mooie uitzicht te genieten, samen met eten, drinken en dans, en dat tot in de vroege uurtjes. De cruiseboten la Marina de Paris cruises vertrekken vanuit het Museum d’Orsay, en bieden de optie om een luxueus diner te combineren met het prachtige Parijse panorama, de beste dj’s, en dat de hele nacht lang.

Parijs betekent mode, cultuur, kunst, en stijl, dus wat je ook besluit te doen, doe het in stijl! Nieuwjaar is het perfecte moment op je op te dossen voor een avond vol plezier in deze lichtstad.

Nancy Guzman

Maak het naar je zin, heb plezier, hef je champagneglas, gil Bonne Année, en huur een aangenaam appartementen in Parijs om achteraf tot rust te kunnen komen.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Palais de Tokyo presenteert tot 31 december in het kader van Session 4, Carte Blanche à John M. Armleder / All of the Above.

Armleder heeft voor dit museum gekozen en nodigt 20 kunstenaars uit om hun werken voor te stellen. Elke kunstenaar mag een werk voorstellen. De natuurlijkheid van de werken (schilderijen, beelden, video’s) genereert een beweging tussen de chaos en de mengeling van genres.

Carte Blanche betekent het openstellen van een ruimte voor de creatie van welke activiteit dan ook. Zo wordt aan de artiest het vertrouwen gegeven om zijn esthetische concepten de vrije loop te geven. Je kan stellen dat het een spel is met iets irreëels, aangezien elke creatie zijn grenzen heeft. Het is een vrij provocerend voorstel, waardoor artiesten creaties ontwikkelen die breken met het gewone, zoals John M Armleder.

Hij werd in 1948 in Genève, Zwitserland geboren. Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten van Genève en aan de Zomerschool van Glamorgan in Engeland. In de jaren 70 en 80 vormde hij de groep Ecart, waaroor de galerij met dezelfde naam ontstond. Deze groep had een grote invloed op gans Europa; ze stelden bijvoorbeeld werken van Andy Warhol en Joseph Beuys voor.

Vanaf de jaren 90 creëerde hij installaties, beelden, muurschilderingen en gebeeldhouwde meubels. Hij heeft een zekere theatrale stijl, vooral wat zijn installaties betreft.

Hij doet aan heel proper werk, simpel en objectueel, maar is zeer betekenend op het conceptueel vlak. De contrapositie van kleuren of de monochromie stellen de tegenstellingen van het leven en de mensen voor. Zijn werk is daarentegen zeer geordend, wat de toeschouwer soms van stuk brengt.

Voor meer informatie: http://www.palaisdetokyo.com/fo3/low/programme/index.php?page=nav.inc.php&id_eve=3455

Nancy Guzman

Spendeer enkele gezellige herfstdagen in appartementen in Parijs Vergeet geen bezoekje te brengen aan het Palais de Tokyo en geniet van deze notabele tentoonstelling.

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Ara

Mocht je een liefhebber zijn van house, en houden van de nachtelijke feesten in de talrijke clubs van Parijs, huur dan een appartement bij appartementen in Parijs van waaruit je op je gemak kunt genieten van één van de feesten waar David Guetta, dé house king, zal draaien waarna je heerlijk kunt uitrusten in één van de comfortabele appartementen.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Roland Barthes publiceerde in 1980, naar aanleiding van de dood van zijn moeder en ter eerbetoon aan L’imagination van Jean-Paul Sartre, het schitterende en destabiliserende La chambre claire, dat zijn laatste boek van zijn leven zou worden. Note sur la photographie lijkt op het eerste zicht misschien op een essay, maar is meer dan welk schrift dan ook een “roman over het zo geliefde beeld van de moeder”, waarin vreemd genoeg een noot van Proust in weerklinkt in de vorm van ritornel.

Ondanks het een van de grote schriften over fotografie uit de 20e eeuw is, zei Barthes zelf het voor fotografen een waarschijnlijk teleurstellend boek is. De fotograaf was zich zeer bewust van een reeks dingen die de meest essentiële punten van zijn laatste dagen hebben uitgemaakt, vooral de dood. Volgens Barthes veranderen we tijdens de fotografie (ongrijpbaar moment waarop het subject object wordt) in een spectrum en beleven we dankzij de fotografie een theatrale micro-ervaring van de dood waarin – net zoals in het theater – het gevoel wordt uitgedrukt door een masker. We duiken plots onder in de letterlijke Dood (naast het rituele, religieuze en symbolische), we komen aan in de platte Dood (Barthes suggereert dat de essentie van de afschuw van de dood in haar platheid ligt), op een manier die niet veel verschilt van die waarop de Egyptische portretten van Al Fayum ons de dood in leiden.

Barthes bedacht een nieuw concept dat onmisbaar is geworden voor een reeks kunstenaars. Hij vertrok exclusief van zijn onzekerheid betreffende het bestaan van een “genie” die eigen is aan de fotografie (dus of fotografie iets op zich is) en over de aantrekking die hij voelde ten opzichte van bepaalde foto’s. We hebben het over wat punctum wordt genoemd (prik, gaatje, vlekje en toeval); met andere woorden, het toeval in bepaalde foto’s dat ons onderscheidt van de tijd en dat ons prikkelt en van stuk brengt.

Het moet ons niet verbazen dat La chambre claire het licht zag in Frankrijk. Ermee rekening houdende dat de fotografie van de dag van vandaag daar ontstaan is en dat er op geen enkele andere plek ter wereld zo vruchtbaar en met inzicht over de fotografie is geschreven en nagedacht. Volgens Barthes is een foto een onlosmakelijk en schokkende mix van realiteit en verleden.

Het is dus niet toevallig dat het prestigieuze Paris Photo (http://www.parisphoto.fr/), internationaal fotografiefestival (een van de belangrijkste ter wereld), in Parijs gehouden wordt. De vijftiende editie gaat door in het prachtige Grand Palais van 10 tot 13 november en zal speciale aandacht besteden aan de Afrikaanse fotografie. In de Franse hoofdstad zullen tijdens deze data 135 galerijen en uitgeverijen uit meer dan 23 landen samenkomen.

Paul Oilzum

Het is een groots evenement in het hart van een uitzonderlijk fotogenieke en fotografische stad (kan iemand aan Parijs denken zonder aan foto’s te denken?) waarin je maar al te graag verdwaalt als je appartementen in Parijs huurt.

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Informatie, uitrusting en ontmoeting zijn de doelstellingen van de Salon de la Photo- Parijs die op 06 en 10 okt. a.s georganiseerd wordt in de omgeving van het Parijs Expo Puerta de Versailles. Een ideaal bezoekje voor de fotografen, amateurs, professionals, studenten en journalisten die de nieuwste ontwikkelingen zullen ontdekken op het gebied van grote wereldwijde merken. Zul jij ook deel uit maken van één van de 180 duizende fanatieke bezoekers? De foto-liefhebbers onder hebben de gelegenheid om gedurende vijf dagen lang deze visuele kunst tempel binnen te treden voor maar liefst 11euro per dag. Fabrikanten, importeurs, scholen, organisaties en professionele groepen worden blootgesteld aan de beste innovaties, technieken en advies zowel op het gebied van grafische als digtiale camera’s en analogische ontwikkelingen. Alles wat je nodig hebt om je kennis uit te breiden en te optimaliseren, nieuwe technologische ontwikkelingen te verwezenlijken, je nieuwschierigheid aan te wakkeren en de passie die je in hebt er uit te halen, bevindt zich allemaal in deze salon.

Vergaderingen, conferenties, praktische workshops, debatten, tentoonstellingen, verkoopruimte en boekhandel: het programma van de Foto Salon van Parijs heeft vele verassingen in petto en wordt bovendien gehouden in het eerste Franse expositiepark en is één van de tien grootste handelsbeurzen in Europa: Paris Expo Puerta de Versailles, gelegen in het vijftiende district van Parijs. Tuinen, voetpaden, pleinen en paviljoenen bevinden zich tesamen in een ruimte van meer dan 200 000 m2. Paris Manga, de Salon du Chocolat, de Salon du Moto en het Beyond Beauty Paris zijn enkele evenementen die plaatsvinden op het Paris Expo. Dit jaar zal er een onuitgegeven en orginele expositie worden gehouden die  oorspronkelik opgezet  is door Karl Lagerfield. Deze grote modeontwerper zal dertig van zijn recente fotografieen ten toon stellen tezamen met tientallen symbolische cliches die geselecteerd zijn door de collecties van het Europees Instituut voor Beeld. Bovendien zullen er twee professionele opkomende talenten worden beloond op de dag van de opening van de Salon, die zullen uitgekozen worden door het publiek en de gespecialiseerde pers: Zoom 2011 en de lijst van de 12 genomineerde fotografen zijn al op internet te vinden. In 2010 waren Nicolas Dhervilliers en Christophe Sidamon-Pesson de uitverkorenen.

Na vele technische vorderingen die gepresenteerd worden door honderden exposanten wordt de vijfde editie van het Salon de la Photo-Parijs gehouden die de bezoekers de gelegenheid geeft om te luisteren naar meerdere grote namen uit de fotografie wereld en om met hen persoonlijk te dialogeren.  In 1981 verscheen de eerste digitale camera Sony Mavica: in eerbetoon aan zijn 30-jarige bestaan organiseert het Japanse Museum de la Camara de Paris een chronologische expositie die de technologische evolutie nog eens naloopt van de digitale foto. Tijdens de vorige editie werd er een expositie georganiseerd met een terugblik van het werk van Willi Rizzo waarbij fotografen zoals Denis Darzacq werden uitgenodigd die de eerste prijs won bij de World Press Foto 2007 in de categorie van Kunst en Amusement waarbij hij debatten hield met vragen in de trant van beroepsfotograaf: Waarom blijven jongelingen dromen over dit vak? Mythe en realiteit.

Voor meer informatie: http://en.lesalondelaphoto.com/

CC

Het Salon de la Photo-Parijs is de juiste plek als je een foto-liefhebber bent. Huur appartementen in Parijs van waaruit je op je gemak kunt genieten van het grootste Europese evenement op het gebied van de fotografie van het jaar 2011 en welliefst vijf dagen lang!

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Vooral vanaf de Eerste Wereldoorlog doet er zich in het Westen een daling voor van de creatieve mogelijkheden van de epiek zoals deze tot dan toe begrepen werd. De grote menselijke avonturen lagen niet meer voor het grijpen, ze konden zelfs niet meer op een geïdealiseerde manier gezocht worden in oorlogsdaden of legendarische veldslagen. Langs de ene kant veronderstelden de moderne oorlogs- en massavernietigingstechnieken zo’n grote verandering ten opzichte van het verleden dat er nog geen esthetische referentie was gevonden die dit enthousiasme kon opslorpen. Langs de andere creëerde het resultaat, nl. de vernietiging van miljoenen en miljoenen mensen en bijna hele generaties op een slagveld bezaaid met hinderlagen waarin je soms jaren geen enkele stap vooruit kon zetten, het onvermijdelijke gevoel dat de vooruitgang niet per se die kracht van een lichtrijke impuls was die naar een nieuwe en harmonieuze maatschappij zou leiden. Het kon evengoed het tegengestelde zijn en de mensheid naar de ergste van alle blunders leiden. Deze overtuiging maakte het steeds moeilijker om heldendom terug te vinden in de ontelbare littekens die de slagvelden vol modder en mijnen hebben voortgebracht. De nieuwe moderne held moest steeds meer gezocht worden in het moderne stadsleven, geleidelijk aan voorzien van een nieuwe bewonderenswaardige mythologie van een leven vol beproevingen en werk voor de dagdagelijkse man en vrouw.

Het blijft echter op een of andere manier paradoxaal met de afwezigheid in de Ulysses van Joyce, geschreven tijdens de Grote Oorlog, en pionierswerk van een nieuw epos van het lichaam, van het waarschijnlijk belangrijkste en meest betekenende element van de topografie van het nieuwe stadsavontuur. In Dublin is er inderdaad geen metro (uiterst sterke metafoor onder andere van het onbewuste en de reis naar de hel), en het is aanlokkelijk om te dromen over hoe anders het verhaal geweest zou zijn als er wel ondergrondse wegen zouden geweest zijn.

Je zou er over kunnen discussiëren of Parijs in het Westen, naar het beeld van New York, zich heeft ontwikkeld tot een van de topografische referenties van de geografie van de epiek van de 20^e eeuw door de aandacht die moderne kunstenaars en schrijvers hebben gegeven aan de wonderlijke ondergrondse wereld van hun metronetwerk. Misschien hebben deze voorgangers er iets mee te maken: de marginale gotische wereld van de ‘Cour des Miracles’ van de Bultenaar van de Notre Dame, de ondergrondse galerijen van het spook van de opera, de catacomben, het oeuvre van Alfred Jarry en andere vaderen van de patafysica en later het surrealisme, die in de treinen onder onze voeten buitengewone monsters zagen… Wat er ook van zij, het is zeker dat, of het nu via film (Bresson, Godard, Luc Besson, Leo Carrax…), de literatuur (denk maar aan de vertelsels van Cortázar bv. die zich in de metro afspelen) of de kunst gebeurt, de metro in Parijs heeft zich gewapend van kwaliteiten die vergeleken worden met de sprookjesbossen van de middeleeuwse ridderromans.

Paul Oilzum

Binnenin de metro krijg je een merkwaardige afwisseling van perceptie van tijd en ruimte, zoals in alle metro’s op de aarde, waardoor er meer mogelijk lijkt in de wereld en waardoor je toegang krijgt tot nieuwe vormen van denken, relaties leggen en gedragingen. Beleef het zelf wanneer je appartementen in Parijs huurt.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Heb je ooit stilgestaan bij de rol van identiteit in de samenleving ? Als dat niet tot je laatste zielenroerselen behoorde, geen zorgen, er zijn andere mensen die hierover theorieën en kunstwerken hebben uitgewerkt en de Galerie National de Jeu de Paume van Parijs herbergt hen in haar programma Identités Précaires, dat 16 artiesten kunstcollectieven samenbrengt om hen te laten zien en om te dialogeren over dit complex sociaal aspect tot 20 september.

De curator voor dit programma is Christophe Bruno, die 19 projecten uitloos die het conflict tussen anonimiteit en een gehomogeniseerde samenleving die geleid wordt door onpersoonlijke codes exploreert evenals het verlies van identiteit door het kopiëren van alles, vooral dan via het internet. Het programma wordt verlengd tot september 2012 en zal verschillende tentoonstellingsprogramma’s en wedstrijden in Side Effects brengen.

De identiteit is een samenraapsel van persoonlijke kenmerken van een individu en gewoonten die onsterfelijk geworden zijn en atavistische gedragingen vanuit religie en cultuur, die als cohesieve krachten fungeren binnenin sociale groepen. Het werkt als een steun voor individuën of gemeenschappen die zich willen thuisvoelen.

Daarom is identiteit zo belangrijk en wordt er zoveel over gediscussieerd, vooral in gemeenschappen die geen sterk identiteitsgevoel meer hebben.

Antropologisch gezien zijn er twee theorieën over identiteit. De ene is gebaseerd op de idee dat de identiteit een vaststaand iets is, overgedragen door het culturele erfgoed dat doorheen de tijd een identiteit gecreëerd heeft. Anderzijds is er de theorie dat we onze identiteit zelf maken en dat die dus veranderlijk is en aangepast kan worden. Van hieruit verklaren ze het culturele kolonialisme van vele gemeenschappen.

Deze en andere theorieën zullen te ontdekken zijn onder de 19 projecten van 16 artiesten en collectieven waaronder: 0100101110101101.ORG, Yes Men, Cornelia Sollfrank, La Barbe, Anonymous, Luther Blissett, Heath Bunting, Dick head man Records, Aram Bartholl, Etoy, Iocose, Michael Mandiberg, Moddr_, Mouchette, Les Liens Invisibles en Luther Blissett.

Het collectief 0100101110101101.ORG werd opgericht door sociaal activisten die performances tegen de oorlog, de onmenselijke benamingen die op het internet en in de media circuleren. In deze tentoonstelling presenteren ze een performance uit 2003 over de macht die de merken uitoefenen in Nike Ground.

De programmatie staat bol van grote werken zoals Luther Blisset, dat overeenkomt met een kunstactie uit 1994, waarbij verschillende Europese artiesten samengroepten onder de valse identiteit Luther Blisset. Ze tekende hun werk met deze naam om chaos te veroorzaken in de culturele sector.

Meer informatie: http://espacevirtuel.jeudepaume.org/identites-precaires-630/

Nancy Guzman

Als je na het lezen hongerig bent geworden naar meer informatie over de identiteit, huur dan appartementen in Parijs Je bent zeker een paar dagen zoet met het culturele aanbod van de stad, vooral dan de zone van ons museum, Jeu de Paume.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Sinds 1926, gevestigd in Grasse, produceert het bedrijf niet alleen vloeibare geuren, maar alles wat te maken heeft met geur, zoals parfums, zeep, crèmes of geurtjes voor in huis, die meestal in mooi ogende, zeer kleurrijke verpakkingen gewikkeld zijn. Fragonard, met uitvoerig ingerichte winkels, fabrieken en een museum, laat ons een blik werpen op de historische achtergronden en de geschiedenis van parfumerie. De bezoeker kan ronddwalen tussen kisten met oude parfumflessen, historische reclameteksten, meubilair en kostuums.

Het huis waarin het Fragonard Parfummuseum gevestigd is, werd in de 17^e eeuw buiten de stadsmuren gebouwd, omdat de populatiegroei in de stad resulteerde in minder leefruimte voor de inwoners en een ongezonde stadslucht. Het museum werd ondergebracht in een herenhuis, dat in 1860 werd gebouwd in de stijl van Napoleon III. De architect was een student van Charles Garnier, de architect van de Opéra Garnier, die aan de andere kant van de straat ligt en gebouwd is in 1861.

De welgestelde en goed opgeleide zakenman Alexandre Maubert kocht dit herenhuis in de 18^e eeuw en gebruikte de ruimte om schilderijen van zijn neef Jean-Honoré Fragonard tentoon te stellen. Naast de tekeningen en originele schilderijen van deze kunstenaar is hier een verrassend, in perspectief geschilderde achtergrond van Alexandre-Evariste Fragonard te zien, neef en peetzoon van de familie, die hij maakte toen hij 13 jaar oud was en die zich bevindt zich in het trappenhuis.

Er zijn nu elegant ingerichte kamers, waarin 5.000 jaar parfumgeschiedenis te ontdekken is. Dit museum beschikt over een rijke verzameling prachtige parfumflessen uit diverse periodes en een historische uitrusting voor het produceren van parfum vanaf het begin van de 20^e eeuw. Je kunt hier de geschiedenis en evolutie volgen van diverse reuwaters en parfums, die in de loop der eeuwen steeds veranderden, allerlei middeltjes voor de persoonlijke verzorging en cosmetica, zeep en kaarsen. Het museum is intussen uitgebreid naar een locatie vlakbij, een voormalig theater waar historische productiemethoden van parfum, zoals oud koper, gedemonstreerd worden.

In dit museum kun je meer te weten komen over de kunst van geuren en hun preparatie. Alleen het museum bezoeken is niet genoeg, je kunt er zelfs exotische parfums kopen van de Fragonard Parfumfabriek op de begane grond. Zeldzame geuren van Fragonard, zoals “Juste un Baiser”, “Belle de nuit” of “Ile d’Amour” worden verkocht voor fabrieksprijzen.

Neemt een flesje parfum mee in je bagage, als herinnering aan de vakantie als je weer thuis bent

Toegang: gratis

Openingstijden: maandag t/m zaterdag 9.00-18.00 uur, zondag 9.30-16.00 uur

Adres: Musée du Parfum Fragonard, Rue Scribe, 75009 Paris
Telefoon: +33 (1) 47 42 04 56

Website: www.fragonard.com

John

Parfum uit Parijs en het oudste museum op dit gebied zijn bekend over de hele wereld. Als je dit wilt beleven, huur dan appartementen in Parijs

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op