De reiziger die over de hele wereld op zoek gaat naar de schilderijen van Vermeer en die halt houdt voor De Kantwerkster (1669-70) in het Louvre, zal zeker en vast versteld staan van het gebruik door de Delftse schilder van de camera obscura. Hij stelde de camera obscura moedwillig niet scherp, zodat de gekleurde draden waarmee de kantwerkster klost in draden van licht en verf veranderen. Maar eigenlijk bestaan de draden uit vlekjes van deze twee elementen, net zoals het boek in het schilderij enkel bestaat uit een lichte en een donkere oppervlakte. Hetzelfde geldt voor de schitterende lichtpuntjes in het wit van de gele kraag van de jurk die de jonge vrouw draagt. Alle materie wordt bij Vermeer gemaakt uit het spelen met licht.

Aangezien Vermeer hier nog eens met schijnbaar gemak elke hint van het pittoreske vermijdt, kunnen we ons afvragen welk mysterie gesuggereerd wordt door de kantwerksters introvertheid. We zijn ook nieuwsgierig naar de aard van het onzichtbare kantwerk waarvoor ze de bolletjes en de inhoud van het boek gebruikt, vreemde aanwijzingen die erg ongewoon waren in die tijd bij het voorstellen van dit onderwerp.

Het ontbreken van duidelijke aanwijzingen in het schilderij kan de reden zijn waarom het zo een grote rol heeft gespeeld in het leven van Salvador Dalí.Dalí was al van jongs af aan gefascineerd door Vermeer en De Kantwerkster werd al snel een soort van wederkerende fetisj in zijn leven en werk, zoals duidelijk is in Muchacha en Figueras uit 1926. Later legde Dalí uit waarom het schilderij zo een verpletterende indruk op hem had gemaakt, namelijk omdat “alles precies samenvloeide in een naald, in een soort van broche die er niet geschilderd staat maar wel gesuggereerd wordt”. Dalí legt uit dat de brute kracht van die suggestie, die niet te evenaren is in het domein van de esthetiek, enkel te vergelijken valt met een negatief geladen proton.

In de theaterzaal van de Studentenresidentie vond men in de jaren 20 een andere reproductie van de Kantwerkster, die ervoor zorgde dat Lorca en Buñuel net zoals Dalí verstomd waren door haar schoonheid en mysterie. De naalden, in de vorm van fonografische naalden in dit geval, keren terug in La miel es más dulce que la sangre (1927), het schilderij dat het hoogtepunt vormt van de invloed van Vermeer over Dalí, en we mogen niet vergeten dat de onzichtbare manier waarop hij het doek van Vermeer perforeerde een grote rol speelt in de fascinatie van beide mannen voor de figuur uit San Sebastian en de daaruit afgeleide esthetische visie.

In zijn film El Perro Andaluz (1929), mede geregiseerd door Buñuel, kunnen we een reproductie van het schilderij zien in het boek dat de hoofdactrice leest, een scène die ook herhaald wordt in het begin van de film Historia prodigiosa de la encajera y el rinoceronte (1954).

Bezoek voor meer informatie: http://www.louvre.fr/llv/commun/home.jsp

Paul Oilzum

Huur appartementen in Parijs en laat jezelf prikkelen door Vermeers naald.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Wat zou jij doen als morgen de laatste dag van je leven was? Een weinig originele vraag, en bovendien brengt het volgens sommigen ongeluk om aan zulke dingen te denken. Maar wie heeft zich nog nooit laten meeslepen door zijn verbeelding? Of een lijstje gemaakt met ’50 dingen die ik wil doen in mijn leven’? Denk er even goed over na, maar volg vooral je hart. De meesten zouden hun laatste uren graag doorbrengen met hun geliefden. Dan zijn er de avonturiers die dadelijk een ticket kopen naar een onbekende bestemming om hun laatste dag op een paradijselijk strand door te brengen. En velen dromen ervan om nog één keer Parijs te zien: de Franse hoofdstad doet al je zintuigen ontwaken, opent je ogen en neemt je mee op een wolk… naar het paradijs!

Het leven is een avontuur, iewat kort maar vast en zeker intens en passioneel. Soms volgen we gewoon de weg die voor ons ligt, soms gaan we een andere richting uit, we stijgen en dalen maar we gaan altijd vooruit. We staan er nooit bij stil dat vandaag wel eens onze laatste dag hier op aarde zou kunnen zijn, we gaan gewoon door met ons leven! Maar door jezelf af en toe deze vraag te stellen, geniet je meer van de details in je dagelijkse routine. Sluit nu even vijf minuten je ogen en denk er eens over na. Dood gaan we allemaal, dus hoe zou jij graag het ‘witte licht’ tegemoet treden? In de armen van je geliefde? Thuis, omringd door de hele familie? In een vallei in de bergen, op een zonovergoten eiland of misschien wel bovenop de Eiffeltoren?

Wat is er mooier dan nog een laatste keer via de 1665 trappen de Eifeltoren te beklimmen en te genieten van een fantastisch uitzicht over de stad? Bezoek het Louvre en breng enkele uurtjes door omringd door inspirerende meesterwerken. Rust daarna even uit op het terras van een chic café-restaurant, even lekker ‘mensen kijken’. Bestel een Franse specialiteit en let voor een keer eens niet op de prijs: escargots, kaasfondue, chateaubriand, gerookte zalm met oesters en kaviaar… Daar hoort natuurlijk een goed glas wijn bij, en bestel gerust een fles Champagne. Om af te sluiten kies je een heerlijk calorierijk dessert.

Een van de meest fascinerende en vreemde plekken in Parijs is de begraafplaats Père Lachaise. Hier rusten grote namen als Edith Piaf, Marcel Proust, Molière, Jim Morrison en Oscar Wilde. Hier kan je rustig mediteren omgeven door de natuur, en in de nabijheid van enkele grote artiesten.

Denk terug aan de mooiste momenten van je leven, vertel iedereen de dingen die je nooit eerder hebt durven zeggen, beroof een bank, zo hard lachen dat je bui pijn doet? Het kan allemaal, in je verbeelding ben jij het die beslist hoe je je laatste dag op aarde door brengt.

De Franse hoofdstad zou je tenminste een keer in je leven moeten bezoeken ! De charme en magie van Parijs zullen je betoveren, en hopelijk kan je na je eerste verblijf nog vele keren terugkomen ! Haal alles uit het leven wat er in zit ! Huur de beste appartementen in Parijs voor enkele onvergetelijke nachten in de lichtstad. Carpe Diem!