Tot 15 januari kan je in La Maison Rouge in Parijs de tentoonstelling Mémoires du Futur, de Olbricht-collectie bezoeken. Voor de eerste keer in Frankrijk zijn er werken van Thomas Olbricht te zien, op het moment dat er werken van Antoine de Galbert tentoongesteld worden in Berlijn, bij wijze van dialoog tussen de twee collecties.

De tentoonstelling wordt geleid door Wolfgang Schoppmann en Georg Laue van de Wunderkammer en verkent de bijzonderheden van de collecties die de werken van Olbricht zo uniek maken. In deze collectie vind je een wil terug om werken samen te brengen die de schoonheid weergeven van de menselijke creatie door een universele thematiek zoals de dood, de religie, de erotiek, kwetsbaarheid, etc.

Thomas Olbricht is een endocrinoloog en biochemicus die een deel van zijn tijd heeft gewijd aan het verzamelen van kunst en het openstellen van een ruimte voor kunstcollecties, de Me Collectors Room. Je vindt er werken terug van Daniel Richter, John Currin, Sigmar Polke, Franz Gertsch, Durero, Schongauer, Goya en Caillot, Robert Capa, Diane Arbu, Lisette Model en Cindy Sherman, Elmgreen en Dragst, Marc Quin, Giampaolo Bertozzi en Stefano Casoni.

Olbricht begon al op zeer jonge leeftijd te verzamelen. Zijn eerste collecties waren postzegels. Darna objecten en uiteindelijk kunst. Sinds de jaren 90 groeide zijn verzameling uit tot meer dan 3000 stuks van 250 kunstenaars, hetgeen het een van de belangrijkste verzamelingen van Europa maakt.

Een interessant deel van zijn collectie is het Rariteitenkabinet, samengesteld door verscheidene objecten. In dit Kabinet wordt alles gesymboliseerd wat de kunst beweegt: het leven, de dood, erotiek. Vandaar dat hij het tot een permanent deel van zijn collectie heeft gemaakt.

Olbricht wenst dat Me Collectors Room niet enkel een privémuseum is voor zijn collectie, maar ook een kunstlaboratorium open voor tentoonstellingen van kunst van overal ter wereld, die een dynamiek creëert en deuren opent naar kunst toe voor de toekomst.

Voor meer info: http://www.lamaisonrouge.org/spip.php?article763&date=cours

Nancy Guzman

Niets romantischer dan enkele dagen in januari door te brengen in appartementen in Parijs om ten volle van deze stad te genieten en naar spektakels en kunsttentoonstellingen te gaan

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Palais de Tokyo presenteert tot 31 december in het kader van Session 4, Carte Blanche à John M. Armleder / All of the Above.

Armleder heeft voor dit museum gekozen en nodigt 20 kunstenaars uit om hun werken voor te stellen. Elke kunstenaar mag een werk voorstellen. De natuurlijkheid van de werken (schilderijen, beelden, video’s) genereert een beweging tussen de chaos en de mengeling van genres.

Carte Blanche betekent het openstellen van een ruimte voor de creatie van welke activiteit dan ook. Zo wordt aan de artiest het vertrouwen gegeven om zijn esthetische concepten de vrije loop te geven. Je kan stellen dat het een spel is met iets irreëels, aangezien elke creatie zijn grenzen heeft. Het is een vrij provocerend voorstel, waardoor artiesten creaties ontwikkelen die breken met het gewone, zoals John M Armleder.

Hij werd in 1948 in Genève, Zwitserland geboren. Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten van Genève en aan de Zomerschool van Glamorgan in Engeland. In de jaren 70 en 80 vormde hij de groep Ecart, waaroor de galerij met dezelfde naam ontstond. Deze groep had een grote invloed op gans Europa; ze stelden bijvoorbeeld werken van Andy Warhol en Joseph Beuys voor.

Vanaf de jaren 90 creëerde hij installaties, beelden, muurschilderingen en gebeeldhouwde meubels. Hij heeft een zekere theatrale stijl, vooral wat zijn installaties betreft.

Hij doet aan heel proper werk, simpel en objectueel, maar is zeer betekenend op het conceptueel vlak. De contrapositie van kleuren of de monochromie stellen de tegenstellingen van het leven en de mensen voor. Zijn werk is daarentegen zeer geordend, wat de toeschouwer soms van stuk brengt.

Voor meer informatie: http://www.palaisdetokyo.com/fo3/low/programme/index.php?page=nav.inc.php&id_eve=3455

Nancy Guzman

Spendeer enkele gezellige herfstdagen in appartementen in Parijs Vergeet geen bezoekje te brengen aan het Palais de Tokyo en geniet van deze notabele tentoonstelling.

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Parijs is niet meer hoe het was. Er zijn nochtans nog wat mogelijkheden om deze stad te ontdekken en te huldigen. Het beste wat je in Parijs kan doen, is wandelen zonder te stoppen. Je zou het niet denken, maar Parijs kan je perfect helemaal te voet bezoeken. De stad is een soort heuvel die zich uitbreidt. Als je bijvoorbeeld aan Montmartre komt, kan je zonder enig probleem naar het centrum van de stad wandelen. Een wandeling door Parijs zal je bewust maken van hoe de stad alles goed heeft bewaard; haar bijzondere stijl, de oude huizen, de kleine gebouwtjes, en een nostalgische en romantische sfeer. De beste periode om Parijs te bezoeken is zonder twijfel de lente of de herfst. In deze seizoenen zijn er minder toeristen en kan je de beroemdste plekken bezichtigen zonder een stormloop aan bezoekers. Het is alsof elk hoekje van Parijs een stukje van alle verhalen, boeken, gedichten en schilderijen die hier zijn verwezenlijkt, heeft kunnen bewaren. Als je een romanticus bent, zal een reisje naar Parijs met je partner nieuwe redenen geven om opnieuw te beminnen, te dromen, te zweven…

Parijs is echter niet een en al romantiek. De prijzen zijn bijvoorbeeld overal bijzonder hoog; in de bars of restaurants betaal je veel meer dan in andere Europese steden. Maar dan weer: welke stad is er de dag van vandaag niet duur? Elke stad streeft naar een betere plaats in Europa. Daarom bieden de steden zogezegd betere en beter georganiseerde culturele activiteiten aan. Het toestromen van cultuur naar een stad betekent niet per se dat deze dan ook democratisch is of bereid is tot een democratische uitwisseling van identiteit, informatie, etc. Soms lijkt het erop dat culturele entiteiten voor nieuwe investeringsmogelijkheden kiezen in deze “tijden van crisis”. De democratisering van entertainment is niet noodzakelijk iets dat met alle sociale sectoren concurreert. In momenten dat sterke eenduidigheid over bepaalde onderwerpen en problemen in vraag moet worden gesteld, heeft het brede culturele aanbod via hetwelke de openbare identiteiten concurreren om zich in de internationale samenleving te positioneren tot gevolg dat er vele discussies verloren gaan. Het overschot aan aanbod is geen garantie voor een betere dialoog, integendeel. Het aanbodoverschot genereert een breuk in de discours, interesses, een afwezigheid van potentiële politieke standpunten die werkelijk in nieuwe actiepunten tussenkomen, en tegelijkertijd sporen ze de lokale economie aan, die onder het etiket van “cultuur” voordeel halen uit openbare en politieke machten die niet bepaald betrokken zijn bij hun “culturele” activiteiten.

Wat er ook van zij: vergeet de huidige politieke malaise en geniet van een week feestvieren, drank, dansen en muziek met Les Nuits Capitales (week van de muziek en de clubs in Parijs). Bars, restaurants en vele andere plekjes zullen tot de vroege uurtjes open zijn. Voor meer info: http://nuitscapitales.com/

Alexa Ray

Niets beters dan appartementen in Parijs huren en deel uitmaken van haar opwindend cultureel leven. Ontdek Parijs en het beste wat Parijs te wachten staat, of wat al aan het verdwijnen is…

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Roland Barthes publiceerde in 1980, naar aanleiding van de dood van zijn moeder en ter eerbetoon aan L’imagination van Jean-Paul Sartre, het schitterende en destabiliserende La chambre claire, dat zijn laatste boek van zijn leven zou worden. Note sur la photographie lijkt op het eerste zicht misschien op een essay, maar is meer dan welk schrift dan ook een “roman over het zo geliefde beeld van de moeder”, waarin vreemd genoeg een noot van Proust in weerklinkt in de vorm van ritornel.

Ondanks het een van de grote schriften over fotografie uit de 20e eeuw is, zei Barthes zelf het voor fotografen een waarschijnlijk teleurstellend boek is. De fotograaf was zich zeer bewust van een reeks dingen die de meest essentiële punten van zijn laatste dagen hebben uitgemaakt, vooral de dood. Volgens Barthes veranderen we tijdens de fotografie (ongrijpbaar moment waarop het subject object wordt) in een spectrum en beleven we dankzij de fotografie een theatrale micro-ervaring van de dood waarin – net zoals in het theater – het gevoel wordt uitgedrukt door een masker. We duiken plots onder in de letterlijke Dood (naast het rituele, religieuze en symbolische), we komen aan in de platte Dood (Barthes suggereert dat de essentie van de afschuw van de dood in haar platheid ligt), op een manier die niet veel verschilt van die waarop de Egyptische portretten van Al Fayum ons de dood in leiden.

Barthes bedacht een nieuw concept dat onmisbaar is geworden voor een reeks kunstenaars. Hij vertrok exclusief van zijn onzekerheid betreffende het bestaan van een “genie” die eigen is aan de fotografie (dus of fotografie iets op zich is) en over de aantrekking die hij voelde ten opzichte van bepaalde foto’s. We hebben het over wat punctum wordt genoemd (prik, gaatje, vlekje en toeval); met andere woorden, het toeval in bepaalde foto’s dat ons onderscheidt van de tijd en dat ons prikkelt en van stuk brengt.

Het moet ons niet verbazen dat La chambre claire het licht zag in Frankrijk. Ermee rekening houdende dat de fotografie van de dag van vandaag daar ontstaan is en dat er op geen enkele andere plek ter wereld zo vruchtbaar en met inzicht over de fotografie is geschreven en nagedacht. Volgens Barthes is een foto een onlosmakelijk en schokkende mix van realiteit en verleden.

Het is dus niet toevallig dat het prestigieuze Paris Photo (http://www.parisphoto.fr/), internationaal fotografiefestival (een van de belangrijkste ter wereld), in Parijs gehouden wordt. De vijftiende editie gaat door in het prachtige Grand Palais van 10 tot 13 november en zal speciale aandacht besteden aan de Afrikaanse fotografie. In de Franse hoofdstad zullen tijdens deze data 135 galerijen en uitgeverijen uit meer dan 23 landen samenkomen.

Paul Oilzum

Het is een groots evenement in het hart van een uitzonderlijk fotogenieke en fotografische stad (kan iemand aan Parijs denken zonder aan foto’s te denken?) waarin je maar al te graag verdwaalt als je appartementen in Parijs huurt.

Contact met mij op 

Vertaald door: Tim R.
Contact met mij op

Heb je ooit stilgestaan bij de rol van identiteit in de samenleving ? Als dat niet tot je laatste zielenroerselen behoorde, geen zorgen, er zijn andere mensen die hierover theorieën en kunstwerken hebben uitgewerkt en de Galerie National de Jeu de Paume van Parijs herbergt hen in haar programma Identités Précaires, dat 16 artiesten kunstcollectieven samenbrengt om hen te laten zien en om te dialogeren over dit complex sociaal aspect tot 20 september.

De curator voor dit programma is Christophe Bruno, die 19 projecten uitloos die het conflict tussen anonimiteit en een gehomogeniseerde samenleving die geleid wordt door onpersoonlijke codes exploreert evenals het verlies van identiteit door het kopiëren van alles, vooral dan via het internet. Het programma wordt verlengd tot september 2012 en zal verschillende tentoonstellingsprogramma’s en wedstrijden in Side Effects brengen.

De identiteit is een samenraapsel van persoonlijke kenmerken van een individu en gewoonten die onsterfelijk geworden zijn en atavistische gedragingen vanuit religie en cultuur, die als cohesieve krachten fungeren binnenin sociale groepen. Het werkt als een steun voor individuën of gemeenschappen die zich willen thuisvoelen.

Daarom is identiteit zo belangrijk en wordt er zoveel over gediscussieerd, vooral in gemeenschappen die geen sterk identiteitsgevoel meer hebben.

Antropologisch gezien zijn er twee theorieën over identiteit. De ene is gebaseerd op de idee dat de identiteit een vaststaand iets is, overgedragen door het culturele erfgoed dat doorheen de tijd een identiteit gecreëerd heeft. Anderzijds is er de theorie dat we onze identiteit zelf maken en dat die dus veranderlijk is en aangepast kan worden. Van hieruit verklaren ze het culturele kolonialisme van vele gemeenschappen.

Deze en andere theorieën zullen te ontdekken zijn onder de 19 projecten van 16 artiesten en collectieven waaronder: 0100101110101101.ORG, Yes Men, Cornelia Sollfrank, La Barbe, Anonymous, Luther Blissett, Heath Bunting, Dick head man Records, Aram Bartholl, Etoy, Iocose, Michael Mandiberg, Moddr_, Mouchette, Les Liens Invisibles en Luther Blissett.

Het collectief 0100101110101101.ORG werd opgericht door sociaal activisten die performances tegen de oorlog, de onmenselijke benamingen die op het internet en in de media circuleren. In deze tentoonstelling presenteren ze een performance uit 2003 over de macht die de merken uitoefenen in Nike Ground.

De programmatie staat bol van grote werken zoals Luther Blisset, dat overeenkomt met een kunstactie uit 1994, waarbij verschillende Europese artiesten samengroepten onder de valse identiteit Luther Blisset. Ze tekende hun werk met deze naam om chaos te veroorzaken in de culturele sector.

Meer informatie: http://espacevirtuel.jeudepaume.org/identites-precaires-630/

Nancy Guzman

Als je na het lezen hongerig bent geworden naar meer informatie over de identiteit, huur dan appartementen in Parijs Je bent zeker een paar dagen zoet met het culturele aanbod van de stad, vooral dan de zone van ons museum, Jeu de Paume.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

De steden blijven maar manieren uitvinden om toeristen, verkopers, kopers en immigranten aan te trekken. Wat heeft de handel nu nog niet uitgevonden opdat de mensen zouden blijven consumeren, blijven hetzelfde kopen maar verbeterd of met een beetje geluk vernieuwd. Het overlevingsgeheim van een stad is zichzelf constant heruit te vinden, mogelijkheden aan te bieden aan haar bewoners en er niet in te verdrinken. New York heeft bijvoorbeeld deze eigenschap. Jaar na jaar blijven de mensen maar toestromen naar The Big Apple zodat culturele uitwisselingsprocessen onvermijdelijk worden en transities van de ene naar de andere kant een vaste waarde vormen. Nieuwe restaurants, nieuwe winkels, nieuwe muziekgroepen, decors die worden opgetrokken en opnieuw worden uitgevonden. Op die manier wordt de cultuur geschept voor de zogenaamde ‘culture vultures’, te vergelijken met roofvogels die in staat zijn dit allemaal schaamteloos op te slorpen.

Berlijn is nog zo een voorbeeld. Met alle veranderingen, oorlogen en bewegingen die uitgaan van de Duitse hoofdstad is het onmogelijk om niet in verandering te geloven. Dat is misschien net nog wat het aantrekkelijkst is aan Berlijn. De laatste kunststromen komen zich nestelen in deze omstreken, heel de underground rock- en electroscene en ook de holebigemeenschap speelt er een belangrijke rol. Deze verschillende groepen maken van Berlijn een ontmoetingsplek die open staat voor alle kleuren, rassen en nationaliteiten.

En dan Parijs: wat is er gebeurd met de Lichtstad? Liep ze verloren? Parijs is een stad die bol staat van historische monumenten. Wandelen door Parijs is zoveel als stap voor stap diep in de geschiedenis van de moderne cultuur, de kunst en het hedendaagse denken wegzakken. Er is geen hoekje van Parijs dat geen rol heeft gespeeld in de overgangen en veranderingen die de vorige eeuw danig hebben getekend: de artistieke avant-garde, mei ’68, denkers zoals Sartre, Derrida, Foucault en Lacan. Ook al is Parijs vandaag de dag een van de duurste bestemmingen van Europa, toch zijn er genoeg mogelijkheden die niets kosten die je plezierige en cultureel verrijkende momenten zullen bezorgen. Naast de musea, kerken, galerijen en clubs, bestaan er talrijke mogelijkheden in open lucht waar je met alle soorten mensen in contact kan komen die zoals jij erg geïnteresseerd zijn in cultuur, kunst en de laatste nieuwigheden van de filmwereld.

Zo stelt het Silhouette Festival dit jaar van 27 augustus tot 4 september haar tiende editie voor met kortspeelfilms en concerten. Het festival organiseert ook workshops voor kinderen en jongeren waarin je ontdekkingen kan doen over de cinema door alle tijden heen. Het is niet enkel een leuke kans om je te vermaken, maar het heeft ook een belangrijke educatieve waarde en aangezien het zomer is, kunnen de meeste jongeren eraan deelnemen. Dit alles gaat door in het Buttes Chaumontpark en is helemaal gratis. Bereid je al maar voor op geweldige concerten bij het vallen van de avond. Voor meer info over de data en projecties, ga naar de volgende website: http://www.association-silhouette.com/

Alexa Ray

Wat kan er beter zijn dan deze zomer appartementen in Parijs te vinden en te genieten van een goede film en alle andere culturele schatten die de Lichtstad voor jou in petto heeft.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

In het najaar van 1905 ging Picasso voor het eerst naar de studio van Gertrude Stein in Parijs. Net als alle andere artiesten die naar mevrouw Gertrude kwamen zocht Picasso steun van gevestigde kunstenaars. In haar studio, die gelegen was in de Rue de Fleurs in Parijs, ontmoette Picasso de schilder Matisse, die reeds onder patronaat van mevrouw Gertrude opereerde en al enkele schilderijen aan haar muren had hangen.

Toen Gertrude Stein Picasso en Matisse aan elkaar voorstelde voelden zij zich beide al meteen ongemakkelijk. Ten eerste omdat ze zich allebei verdrongen om de gunsten van mevrouw Stein en ten tweede omdat Matisse een 36-jarige, reeds gevestigde schilder was en Picasso een broekie van 24. Ten derde omdat Picasso onder de indruk was van het gemak en de welsprekendheid waarmee Matisse zich uitdrukte: Picasso sprak niet zo goed Frans en was geen knappe vent om te zien.

Die dag vroeg mevrouw Gertrude aan Picasso of hij haar portret wilde schilderen, als een paspoort om onder haar bescherming te komen. Enkele dagen later had Picasso het portret van zijn beschermster gereed. Mevrouw Stein was maar half tevreden en verweet hem dat het portret niet goed leek. Daarop antwoordde Picasso, daarbij gebruik makend van de kunst en magie die hij niet alleen in zijn handen had: “Maak je geen zorgen, je zult zien dat je er beetje bij beetje steeds meer op gaat lijken.”

Langzamerhand veroverde Picasso een plekje binnen de beschermende muren van Gertrude Stein’s studio, de relatie met Matisse bleef echter kil. Op een dag was Matisse zo aardig om hem voor te stellen aan Sergei Shchukin, een Russische verzamelaar, die vanaf dat moment het werk van Picasso verkoos boven dat van Matisse bij het uitbreiden van zijn collectie. Na mevrouw Stein en de Rus begon Picasso ook de vrienden van Matisse in te pikken, waaronder de Franse kunstenaars André Derain en Georges Braque.

Op een gegeven moment stond deze groep bekend als “de bende van Picasso” en de leden beroemden zich erom kwaad te spreken van het werk van Matisse, maar ook van zijn persoon. Dit alles in het bijzijn en tot groot genoegen van hun nieuwe vriend Picasso.

Picasso en Matisse waren elkaar zo grondig gaan haten dat ze na 25 jaar gekibbel, in 1930, hele goede vrienden waren geworden, aldus een verklaring van Francoise Gilot, een groot liefhebster van Picasso uit Malaga. Vanaf dat jaar begon er een diepe vriendschap tussen de twee schilders, waarvan enkele bewijzen bewaard zijn gebleven: een aantal documentaires met eindeloze conversaties, die zij hielden terwijl zij door het Zuid-Franse landschap wandelden, een serie wederzijdse invloeden op elkaars schilderijen en enkele zeer intieme verklaringen. Matisse zei: “We moeten zoveel mogelijk met elkaar praten, want als één van ons sterft dan zijn er diverse zaken waar de ander het dan met niemand meer over kan hebben.” Intussen sprak Picasso: “Niemand heeft de schilderkunst van Matisse beter bekeken dan ik en niemand heeft mijn werk beter bekeken dan hij”.

Carlos Rosas

Als je houdt van eindeloze conversaties, huur dan appartementen in Parijs want de Seine is de beste plek om intiem te worden met je vrienden, dus onthoud de ruzies tussen Picasso en Matisse!

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Het Petit Palais van het museum voor schone kunsten van Ville de Paris heeft tot 27 februari een tentoonstelling van de nieuwsfotografen Pierre en Alexandra Boulat (vader en dochter) met de titel 100 foto’s van Pierre en Alexandra Boulat. Onder auspiciën van Verslaggevers zonder grenzen, de organisatie die het recht op informatie verdedigt, journalisten beschermt en met hen samenwerkt in risicogebieden.

Pierre Boulat werd geboren in 1924 en werkte samen met het mythische tijdschrift Life waarvoor hij belangrijke personen uit de 20^e eeuw fotografeerde, zoals bijvoorbeeld schrijver Julio Cortazar, actrice en sekssymbool Brigitte Bardot of modeontwerper Yves Saint Laurent. Alexandra werd geboren in 1962 en koos voor oorlogverslaggeving en het fotograferen van grote politieke conflicten zoals die in Kosovo, Bosnië, Irak en Palestina. Ondanks dat ze allebei een heel andere richting kozen hebben Pierre en Alexandra een ding gemeen: het humanisme.

De tentoonstelling toont de foto’s in verschillende thema’s die de bezoeker meeneemt van de oorlog in Afganistan tot de mode van Karl Lagerfeld in Parijs.

Om de kracht van de foto’s goed tot zijn recht te laten komen is de tentoonstelling op een speciale manier ingericht. In de smalle gangen wordt het nieuws en de foto uitgelegd om zo de eigenlijke foto te introduceren. De foto’s zijn met zorg gemarkeerd en hebben informatie over de situatie in elk land, elke regio of sociale context in de foto. In de salon is een dramatische sfeer waar donker en licht een belangrijke rol spelen en de bezoeker zich binnen no-time de impact van de tentoonstelling realiseert.

Ondanks dat beide kunstenaars bekend zijn als fotograaf begon Alexandra met schilderen na haar studie kunstgeschiedenis. Maar de Balkanoorlog zette aan tot fotografie en ze werkte voor Sipa Press als een van de weinige fotografen in dit conflict. Ze legde de pijn van de oorlog vast en de barbaarsheid. Haar foto’s werden gepubliceerd in Paris Match, Newsweek en de Times. Later volgden de oorlogen in het Midden-Oosten en Afganistan waar Alexandra de mensen fotografeerde die onder de politieke situatie leden.

Pierre Boulat overleed in 1998 na 60 jaar van journalistieke bijdrage aan de fotografie. Zijn werk begon gedurende de Liberalisering van Parijs voor het tijdschrift Samedi Soir en ging verder in France-Dimanche, Elle en Paris Press. Later begon hij zijn lange reis naar de Verenigde Staten waar hij een belangrijke fotograaf werd voor Life, het tijdschrift dat het grote verschil maakte op het gebied van fotoreportages.

Om te zien hoe Pierre in de fotografie terecht kwam en erachter te komen welk traject Alexandra heeft gevolgd is de tentoonstelling een uitgelezen mogelijkheid. Duidelijk wordt hoe belangrijk deze professionals zijn in oorlogsgebieden.

Nancy Guzman

Als je naar Parijs komt kun je deze tentoonstelling niet missen en na een bezoek aan Pedir Palais kun je genieten van een fijne nacht in appartementen in Parijs

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Tot 13 maart 2011 zal de Cartier Fundatie voor hedendaagse kunst te Parijs MOEIBUS-TRANSE-FORME presenten. Dit is de grootste voorstelling te Parijs van het magnifieke werk van de meester in comics, Jean Giraud, bekender als Moebius.

De Cartier Fundatie presenteert meer dan een halve eeuw diepgaand werk en mutaties waarbij Moebius de veranderingen aantoont in zowel zijn tekeningen en filosofische concepten die een fundamentele stempel hebben gedrukt op zijn werk.

Giraud leefde in een tijd van onrust en zocht antwoorden op zijn existentiele vragen op spirituele rustige plekken zoals de uitgestrekte en verlaten Mexicaanse woestijn in de jaren 50 en 60.Daar ontdekte hij vormen en texturen die hem hielpen bij zijn werk. Ook beleefde hij, zoals velen, de ervaring van het consumeren van hallucionerende paddestoelen om op deze manier in een soort trance te raken om zodoende het creatieve proces te exploreren op dezelfde manier als bij de oude culturen die Amerika kende. Deze reis naar de oorsprong  van de droomwaarnemingen opende een weg naar zijn bekendste werken met het cowboy personage “El Teniente Blueberry”, geschreven door Jean-Michel Charlier en voor het eerst gepubliceerd in het tijdschrift ” Pilot” in 1964.

In de jaren 70 veranderde hij zijn personage en begint hij te werken met science fiction strips voor het tijdschrift Hara-Kiri, getekend met het seudoniem Moebius, afgekeken van de wiskundige en Duitse astronoom, August Ferdinand Mobius.

Mobius veranderde de geschiedenis van de comics  voorgoed in kunst,die elk willekeurige traditionele classificatie het hoofd biedt door abstracte vertelling en tekeningen die het formele stereotype verbreken en die dichtbij de erotiek staan.

Zijn visuele vertelkunst en zijn comics maakten dat hij geclassificeerd werd in de groep van de “nuveaux philosophes franceses”, door zijn dappere zoektocht via de science ficction door de expressie van het onbehagen van het heden die het onmogelijk maakt om naar de toekomst te kijken zonder de slechte dingen van het sociale actualiteit aan te tonen.

Met zijn vaste hand, schoon en kleurrijk in zijn 300 tekeningen uit de expositie laat hij de metamorfose van zijn leven in uitkomen. Ook projecteren ze in de verpletterende korte film in 3D “El planeta Todavia”. In de kelder van de Cartier Fundatie, uiten de hallucinaties zich in een onmense mineraalsteen en eindigen ze met een projectie van mysterieuze schepsels en een extravagante documentaire waarin Giraud om zichzelf lacht in zijn laatste comic serie “Inside Moebius”.

Nancy Guzman

Mocht je de kans hebben om een van de geweldige appartementen in Parijs te huren in de “lichtstad”, kom dan zeker bij de Cartier Fundatie van Hedendaagse Kunst langs waar je het complete werk van Giraud kunt bezichtigen die de comics revolutioneerde en zich inspireerde in films zoals die van Lluc Bresson “El guinto elemento” of “Willow”.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

De reiziger die over de hele wereld op zoek gaat naar de schilderijen van Vermeer en die halt houdt voor De Kantwerkster (1669-70) in het Louvre, zal zeker en vast versteld staan van het gebruik door de Delftse schilder van de camera obscura. Hij stelde de camera obscura moedwillig niet scherp, zodat de gekleurde draden waarmee de kantwerkster klost in draden van licht en verf veranderen. Maar eigenlijk bestaan de draden uit vlekjes van deze twee elementen, net zoals het boek in het schilderij enkel bestaat uit een lichte en een donkere oppervlakte. Hetzelfde geldt voor de schitterende lichtpuntjes in het wit van de gele kraag van de jurk die de jonge vrouw draagt. Alle materie wordt bij Vermeer gemaakt uit het spelen met licht.

Aangezien Vermeer hier nog eens met schijnbaar gemak elke hint van het pittoreske vermijdt, kunnen we ons afvragen welk mysterie gesuggereerd wordt door de kantwerksters introvertheid. We zijn ook nieuwsgierig naar de aard van het onzichtbare kantwerk waarvoor ze de bolletjes en de inhoud van het boek gebruikt, vreemde aanwijzingen die erg ongewoon waren in die tijd bij het voorstellen van dit onderwerp.

Het ontbreken van duidelijke aanwijzingen in het schilderij kan de reden zijn waarom het zo een grote rol heeft gespeeld in het leven van Salvador Dalí.Dalí was al van jongs af aan gefascineerd door Vermeer en De Kantwerkster werd al snel een soort van wederkerende fetisj in zijn leven en werk, zoals duidelijk is in Muchacha en Figueras uit 1926. Later legde Dalí uit waarom het schilderij zo een verpletterende indruk op hem had gemaakt, namelijk omdat “alles precies samenvloeide in een naald, in een soort van broche die er niet geschilderd staat maar wel gesuggereerd wordt”. Dalí legt uit dat de brute kracht van die suggestie, die niet te evenaren is in het domein van de esthetiek, enkel te vergelijken valt met een negatief geladen proton.

In de theaterzaal van de Studentenresidentie vond men in de jaren 20 een andere reproductie van de Kantwerkster, die ervoor zorgde dat Lorca en Buñuel net zoals Dalí verstomd waren door haar schoonheid en mysterie. De naalden, in de vorm van fonografische naalden in dit geval, keren terug in La miel es más dulce que la sangre (1927), het schilderij dat het hoogtepunt vormt van de invloed van Vermeer over Dalí, en we mogen niet vergeten dat de onzichtbare manier waarop hij het doek van Vermeer perforeerde een grote rol speelt in de fascinatie van beide mannen voor de figuur uit San Sebastian en de daaruit afgeleide esthetische visie.

In zijn film El Perro Andaluz (1929), mede geregiseerd door Buñuel, kunnen we een reproductie van het schilderij zien in het boek dat de hoofdactrice leest, een scène die ook herhaald wordt in het begin van de film Historia prodigiosa de la encajera y el rinoceronte (1954).

Bezoek voor meer informatie: http://www.louvre.fr/llv/commun/home.jsp

Paul Oilzum

Huur appartementen in Parijs en laat jezelf prikkelen door Vermeers naald.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op