Ik ben opgegroeid met Disney films, en was er gek op! Ik wilde vrienden zijn met Alice, zodat ze me haar Wonderland kon laten zien, ik wilde vliegen op een tapijt net als Aladdin en Jasmine. Wanneer Bambi’s moeder stierf huilde ik, en ik moest heel erg lachen om de dwaze zeven dwergen. Maar meest van al, ik wilde net als Peter Pan zijn en nooit groot worden. Disney is pure magie, en de films en sprookjes betoverden kinderen over de hele wereld. Maar de laatste tijd verschenen een aantal studies en onderzoeken, waarin therapeuten en pedagogen de conclusie trekken dat Disney films een slechte invloed hebben op kinderen. Excuseer?

Neem bijvoorbeeld de kleine zeemeermin. Het is een verhaal over een meermin die een mens wil zijn. Niets mis mee, toch? Maar ze liegt tegen haar vader. Wanneer deze achter de waarheid komt wordt hij helemaal gek en vernietigd hij haar collectie van ‘mensendingen’. Ariel sluit een akkoord met Ursula, waardoor ze het leven van iedereen in haar koninkrijk in gevaar brengt, en zonder een volwassene te vertellen waar ze heen gaat. Ze is verliefd op Prins Eric, hoewel ze nooit met hem gesproken. Vrij oppervlakkig, maar nauwelijks traumatisch als je het mij vraagt.

Het kan nog erger. Als jouw kinderen totaal verknipt zijn zou dat volgens Amerikaanse wetenschappers weleens de schuld van mijn favoriete Disney film kunnen zijn: Peter Pan. De drie kinderen vliegen met Peter Pan naar Nooitgedachtenland (Neverland). Ze stellen geen vragen, maar gaan zomaar mee met een totale vreemde en alweer zonder een volwassene te vertellen waar ze heen gaan en met wie. Dan is er nog het elfje Tinkerbell, met een superslanke taille, blond haar, blauwe ogen en een ultrakort jurkje dat amper haar billen bedekt. Wendy daarentegen is een ‘goed’ meisje, ze zorgt voor haar kleine broers en draagt een lange, degelijke nachtjapon. Daarom wordt ze gepest door de zeemeerminnen ,die de hele dag mooi zitten te wezen op een rots (en de hele tijd hun haren kammen). Wendy is anders en niet cool of gaaf.

Maar nog erger is al het racisme in Peter Pan. Peter is vriendjes met het opperhoofd van de indianen en diens dochter Tijgerlelie. Ze gebruiken woorden als ‘squaw’ en ‘ugh’ en praten gebrekkig. Hij zegt bijvoorbeeld tegen Wendy: Squaw niet dansen, squaw maken vuur (In het engels: Squaw No Dance! Squaw Get-Um Firewood!). Ook wordt er een liedje gezongen over hoe de roodhuid rood is geworden. Men zegt dat ooit een indiaan rood werd toen hij een meisje zoende, wat impliceert dat hij ooit ‘normaal’ was (wit of blank). Nou, ik denk dat je vooral moet onthouden dat deze film gemaakt werd in 1953, meer dan 55 jaar geleden. En heel eerlijk, ik zie niet in wat er mis is met twee kleine jongetjes die een veer in hun haar steken, kleurige strepen op hun wangen trekken en in de tuin op jacht gaan naar bizons. Misschien vatten sommigen dit op als een belediging ja, maar een vierjarig kina wordt toch later geen onverdraagzame racist omdat hij als kind cowboy en indiaantje speelde?

Later we verder gaan met de sex. Sex verkoopt, en nu wordt ook Disney ervan beschuldigt om verborgen, seksueel getinte boodschappen te verwerken in hun films. In ‘De kleine zeemeermin’ woont Ariel in een gouden paleis. Op de cover van de video (eerste uitgave) is een vreemde structuur te zien op de muur van het kasteel, in de vorm van een penis. En in de laatste scène, op het huwelijk van Erik en Ariel, lijkt het wel alsof de bisschop een erectie heeft. In ‘De Leeuwenkoning’ verschijnt er een stofwolk die het woord sex vormt en als je de sterren met elkaar verbind zie je een penis. Ook Aladin wordt niet gespaart, in de Engelse versie zou een fluistering in een dialoog zitten, bijna onhoorbaar, die zegt: Tieners, trek je kleding uit (Teenagers, take off your clothes).

Maar er is ook goed nieuws. Sharon Hayes van de univeristeit van Florida deed onderzoek naar het zelfbeeld en zelfrespect bij driejarigen. Zij onthulde dat driejarige meisjes die naar Disneyfilms kijken (slanke prinsessen in jurken) zich niet meer zorgen maken om hun gewicht dan meisjes die naar Dora keken (een mollig meisje in een roze t-shirt).

Ga ik nu mijn kinderen verbieden om naar Disney te kijken? Nee! Ik hoop dat ze er net zoveel van gaan houden als ik deed toen ik jong was. En om de magie van Disney te beleven, waarom ga je niet eens een weekend naar Disneyland Parijs? Plezier voor de hele familie, huur de beste appartementen in Parijs en doe Peter Pan de groetjes van me!