Je hebt geen smoesjes nodig om de Parijse Marché aux Puces te gaan bezoeken (Rue Faubourg Saint-Honore, Metro: Porte de Cligancourt, Zat-Ma) –  haar reputatie als een van de meest geroemde markten van Europa is reden genoeg- het is een essentieel onderdeel van elk bezoek aan de stad.

Sinds de gouden jaren van het surrealisme en haar zoektocht naar een diep poetisch effect, heeft de Marché aux Puces een verleidelijke en sterke literaire en artistieke reputatie genoten; de vrijdenkenden en ruimdenkenden groepen er samen op de schaduwrijke stedelijke straatjes op zoek naar avontuur. Het wordt perfect geillustreerd door de zin: “zo mooi als een toevallige ontmoeting van een naaimachine en een paraplu op de dissectietafel”, geschreven door Lautréamont en bekend geraakt door Duchamp die de geschiedenis en kunst voor altijd veranderde.

De fascinatie voor deze mythische straten is onlangs opnieuw beginnen groeien, na enkele nieuwe speculaties over het leven van de enigmatische en verwarde schrijver en zelfportretschilder, Clément Cadou. Zijn verhaal heeft menig man geinspireerd, zoals de schrijvers Georges Perec (in “Portret van de auteur als meubelstuk, altijd” Parijs 1973), Enrique Vila Matas (die er een passage aan wijdt in een biografie van de schrijver Félicien Marboeuf, Albert Hanover (in zijn ongepubliceerde studie over de invloed van Duchamp op de poezie) en Jean Emar (in een onuitgegeven gedicht van onbekende datum voor de Chileense krant La Nación, dat vandaag nog steeds het onderwerp van hevige discussie is onder studenten).

Het verhaal dat de basis zou uitmaken van het grootste deel van de mythologie rond de Parijse vlooienmarkt gaat als volgt:

In de vroege jaren ’60 was Clément Cadou een jonge tiener die leefde voor de literatuur. Zijn ouders, die zijn passie steeds hadden aangemoedigd, zorgden ervoor dat hij ‘de kans van zijn leven kreeg’ en regelde een uitnodiging voor een etentje bij de beroemde Poolse schrijver Witold Gombrowicz, die ze hadden leren kennen toen ze in Argentinie woonden. Maar de presence van de grote Witold Gombrowicz intimeerde de jonge Cadou zo erg dat hij gegrepen werd door een verschrikkelijke verlegenheid waardoor hij geen woord kon uitbrengen gedurende het hele etentje, alsof hij in een verhaal van Edgar Allan Poe terecht was gekomen. Jaren later legde Cadou uit dat hij zich toen als een meubelstuk had gevoeld en dat hij meteen daarna aan het schilderen was geslaan. In zijn korte carriere als schilder – hij stierf niet lang daarna- schilderde hij enkel meubels. Elk doek was identiek en droeg dezelfde titel: Zelfportret. Ironisch genoeg licht hij vlakbij de Marché aux Puces begraven, de laatste rustplaats voor oud meubilair.

Paul Oilzum

Huur appartementen in Parijs en bezoek de vlooienmarkt. Wie weet kom je wel een werk van cadou tegen! Twijfel dan niet, want het zijn de nieuwste collectibles.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op