Tavi wie? Ze is de nieuwe muze van het merk Rodarte. Ze stond reeds op de cover van het tijdschrift Teen Vogue, en zat op de eerste rij tijdens de voorbije New York Fashion week. Zelfs Japan ligt aan haar voeten, want we was eregaste op het laatste feest van Comme Des Garçons. Kortom, ze is de lieveling van de mode industrie: haar naam is Tavi Gevinson en ze is 13 jaar oud.

Tavi begon haar mode blog, style rookie, toen ze amper elf jaar oud was. Nu, twee jaar later, heeft ze meer dan 1 miljoen hits per maand. Modejournalisten zijn hartstikke jaloers op haar: op de Dior show in Parijs vorige maand, zat Tavi (die een gigantische roze strik droeg als hoed) op de eerste rij, terwijl de hoofdredactrice van Grazie UK zich tevreden moest stellen met de tweede rij. Ze twitterde: “Bij Dior. Niet bepaald tevreden om de show te moeten uitzitten achter 13 jaar oude Tavi en haar verrekte hoed.” Zij is duidelijk geen fan van Tavi. Maar iedereen kan schrijven over mode, over wat hij/zij (niet) mooi vind en trends proberen te voorspellen. Dus wat is er zo speciaal aan dit kind?

Mode is kunst. Maar niet alle kunst is mode. Tavi heeft een uniek gevoel voor stijl, adoreert de jaren ’90 en koopt haar kleren meestal bij het Leger des Heils. Ze heeft meer zelfvertrouwen dan jij en ik samen. Ze doet niet alsof ze alwetend is, maar schrijft op een vlotte en onderhoudende manier over de dingen die ze ziet, denkt en droomt. Haar blog leest als een dagboek, ze post dagelijks foto’s van zichzelf in buitengewoon bijzondere outfits en durft uitkomen voor haar mening. Toch vinden velen dat ze gewoon raar en vreemd is. Maar dat interesseert haar geen moer. Ze zei bijvoorbeeld: “Het feit dat anderen gewoon weigeren om te proberen te begrijpen waarom iemand zich op een bepaalde manier, maakt dat ik me nog extravaganter wil kleden.” Tavi is genomineerd voor de Ultimate Style Game Changer Award 2010.

Sinds de Dior show heeft Tavi bakken kritiek over zich heen gekregen. Men beschuldigt haar van het feit dat ze cadeautjes aanneemt van winkels, ontwerpers en bedrijven en hen daarna vernoemt in haar blog (wat natuurlijk gratis reclame is). Het tijdschrift Elle gelooft niet dat Tavi haar blog zelf schrijft en noemde het ‘gimmicky’, wat zoveel betekent als een truc om de aandacht te trekken. Maar Tavi laat het niet aan haar hart komen, ze is slim genoeg om te beseffen dat je nooit iedereen tevreden kan stellen, en dat ze altijd zowel voor- als tegenstanders zal hebben. Voor haar is het veel belangrijker om haar eigen mening zuiver te houden, ongeacht wat anderen denken of zeggen.

De mens is in wezen een kuddedier. We drijven mee met de stroom, en gaan liever op in de massa. Wees als Tavi, creëer je eigen stijl en durf anders te zijn! Kuier langs de tweedehands boetiekjes in Parijs, bezoek de vlooienmarkten en ga op zoek naar inspiratie. Huur de beste appartementen in Parijs en voel je een echte Parisienne.

Maar liefst 74,3 miljoen euro (104,3 miljoen dollar). Dat is de waarde van ‘L’homme qui marche 1’, een beeld van Alberto Giacometti, sinds 3 februari het duurste kunstwerk ooit geveild . Het vorige wereldrecord stond op naam van Pablo Picasso. In 2004 ging diens schilderij ‘ Jongen met een pijp’ voor 104,2 miljoen dollar onder de hamer.

In iets meer dan acht minuten, probeerden 10 mensen het bronzen beeld van 183 cm hoog te kopen. De uiteindelijke koper bleef anonieme, daar hij niet aanwezig was in de veilingzaal van Sotheby’s (Londen), maar werd vertegenwoordigd door een deskundige van het veilinghuis. Men acht het zeer waarschijnlijk dat de kopen een oliesjeik uit het Midden-Oosten is of een Russische miljardair.

L’homme qui marche 1 werd in 1961 gecreëerd door de beroemde Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti (1901-1966), een beeldhouwer van groot belang in de geschiedenis van de moderne kunst. Een beroemde foto van de Fransman Henri Cartier-Bresson toont Giacometti in zijn atelier, poserend naast zijn werk in dezelfde positie.

Enkele van de duurste kunstwerken ter wereld zijn nu Green Car Crash van Andy Warhol (71, 7 miljoen), ‘het Portret van dr. Gachet’ door Vincent Van Gogh (82, 5 miljoen) of ‘De kindermoord van Betlehem’ door Paul Rubens (76,7 miljoen).

Als je deze en meer fantastische kunstwerken wil bewonderen, dan is een reis naar Parijs het beste alternatief. Met ontelbare musea als het Musee d’Orsay, Le Louvre, Centre Pompidou, Rodin … Je zal tijd en ogen te kort komen! Huur de beste appartementen in Parijs voor een goedkoop verblijf.

Hij werd geboren in een hotel (1740) en overleed in het gekkenhuis van Charenton (1814). Hij is Frans, op zijn geboortebewijs staat François Donatien Alphone en hij bracht een slordige 27 jaar door in gevangenschap. Je kan al raden over wie we het hebben … de Markies de Sade natuurlijk! Deze schrijver en filosoof wordt algemeen beschouwd als een monster, gezien zijn geweldadige transgressieve seksuele praktijken, en zijn werken werden verboden tot de jaren ’60. En kijk, wij hebben de eer en het genoegen om een nieuw boek aan te kondigen, dat de zes laatste manden uit het leven van De Sade beschrijft. Het heet ‘De laatste schedel van M. Sade’ en is van de hand van de onlangs overleden, Zwitserse schrijver Jacques Chessex.

In Zwitserland mag het boek alleen verkocht worden als het verpakt is in cellofaan papier, met de vermelding “Gereserveerd voor volwassenen,” terwijl het in Frankrijk geen waarschuwing vermeld. Het verhaal begint in 1814, toen De Sade reeds elf jaar in het gekkenhuis van Charenton zat, niet ver van Parijs. Waarom hij hier gevangen zat? Sodomie, pornografie, marteling, incest, verkrachtingen en afranselingen waren het handelsmerk van De Sade. Deze thema’s komen ook terug in zijn werken : Justine of De tegenspoed der deugdzaamheid. (1791), Geschiedenis van Aline en Valcour en De 120 dagen van Sodom of De school der losbandigheid.

In 1768 keert de publieke opinie zich voor het eerst tegen de Markies, als bekend raakt dat hij een jonge weduwe en bedelares mee naar zijn huis nam op Paaszondag, en haar geselde terwijl hij zichzelf bevredigde. Zijn reputatie was gevestigd, en er zouden nog vele schandalen volgen. Hij werd zelfs veroordeeld tot de guillotine in 1793, onder het regime van Napoleon.

Zijn werk bleef verborgen en illegaal gedurende het grootste deel van de negentiende eeuw, en de censuur wordt pas officieel opgeheven in 1960. Zijn grootste postume overwinning was de acceptatie van De Sade in de prestigieuze Bibliotheek van de Pleiaden in 1990. Hoewel de meeste boekwinkels tegenwoordig het werk verkopen, blijft het nagenoeg onvindbaar op internet omwille van de “morele bescherming ». Sinds zijn dood en ondanks het feit dat een anti-held is, was Sade een bron van inspiratie voor schrijvers zoals Flaubert, Dostojevski, Rimbaud en Apollinaire.

Spreekt het boek over het einde van zijn leven je aan ? Tegen die tijd was de Markies De Sade dik, lelijk en een stuk gevaarlijker dan voorheen. Probeer Parijs eens door zijn ogen te zien. Huur de beste appartementen in Parijs en laat je verleiden door de lichtstad.

Tegenwoordig lijkt het wel alsof er dagelijks nieuwe wetten worden gemaakt: voor of tegen het homohuwelijk, veranderingen in de immigratie wetgeving, het rookverbod, maatregelen om het downloaden aan banden te leggen … Juist omdat onze samenleving elke dag verandert, probeert het parlement onze wetgeving zo goed als mogelijk aan te passen aan deze veranderingen. Maar gewoonlijk doen deze heel wat stof opwaaien onder de burgers, die niet zullen aarzelen om hun ongenoegen kenbaar te maken als iets hen niet bevalt. Maar er zijn een aantal wetten die we gewoonweg niet kennen, en die zo absurd of bizar zijn dat we ons eerder aan het lachen maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van deze : in Frankrijk is het verboden om een varken Napoleon te noemen !

Sommigen zijn gewoonweg grappig, en andere zijn serieuzer dan ze lijken. In Israel is het verboden om op zaterdag je vinger in je neus te steken. In Florida kunnen vrijgezellen die op zondag aan parachutespringen doen de gevangenis in vliegen. Een zwangere vrouw mag plassen waar ze wil, zelfs in de helm van een agent als het moet. In Groot-Britannië dan toch, ik zou het niet proberen bij de marechaussee. In Denver is het illegaal om je stofzuiger uit te lenen aan je buurman.

Waar denk je dat het bij wet verboden is om te masturberen? In Indonesië, en veeg maar meteen die glimlach van je gezicht: de straf die er op staat is onthoofding. En als je dat al vreemd vindt : In Hongkong mag een bedrogen echtgenote haar man vermoorden, maar enkel als ze het met haar blote handen doet. Maar als een vrouw haar man bedriegt, dan mag deze haar op eender welke manier vermoorden.

Hier komen een aantal grappige wetten. In Duitsland moet je vanuit elk kantoor de hemel kunnen zien ‘ook al is het maar een beetje’. In Rhode Island mag een winkelier geen tandpasta en tandenborstel aan dezelfde klant verkopen, als het zondag is. En cowboys uit Blythe (Californië) moeten minstens twee koeien bezitten voor ze laarzen mogen dragen !

Ook vreemd is de volgende Fillipijnse wet, waarvan we alleen maar kunnen veronderstellen dat deze de luchtverontreiniging wil aanpakken. Auto’s waarvan de nummerplaat eindigt op de cijfers 1 of 2 mogen op maandag niet rijden tussen 7 uur ‘s ochtends en 7 uur ‘s avonds. Op dinsdag is het de beurt aan de nummers 3 en 4, en zo voort tot het vrijdag is. In het weekend mag iedereen de baan op. In Memphis (Tennessee) tenslotte, bestaat nog steeds een wet die stelt dat vrouwen alleen mogen autorijden als er een man voor het voertuig loopt of wandelt. Hij moet iedereen waarschuwen dat er een vrouw achter het stuur zit door met een rode vlag te zwaaien.

En dat is nog maar het topje van de ijsberg … In 2007 publiceerde de The Times een lijst van de 25 meest absurde wetten ter wereld. Sommige zijn lachwekkend, anderen tragisch. Wil je blijven lachen ? Wat dacht je dan van een tripje naar Parijs ? Plezier gegarandeerd. Huur de goedkoopste appartementen in Parijs, voor een comfortabel en onvergetelijk verblijf !

De vele toeristen die jaarlijks de Franse hoofdstad bezoeken laten zich maar al te graag betoveren door de historische gebouwen, de parken, de heerlijke keuken en culturele rijkdom. Maar Parijs en zijn arrondissementen (buurten) verkennen is een uitputtende onderneming. Gelukkig is er de metro! Of je nu van de Eiffeltoren naar het Louvre wil gaan, van Montmartre tot aan de Seine of van het Gare de Lyon naar de Champs Elysees… De beste manier is om de metro te nemen. Je zal hoe dan ook heel wat tijd ondergronds doorbrengen, dus is het misschien leuk om wat meer te weten over de Metropolitain.

Geschat wordt dat dagelijks meer dan 4,5 miljoen mensen de metro nemen in Parijs. Er zijn maar liefst 14 verschillende metrolijnen, en het is de vierde drukste metro ter wereld na die van Moskou, Tokio en Mexico. Er zijn zo’n 366 haltes en 292 stations, alleen New York doet beter met 468 stops en 422 stations.

Het meest emblematische symbool van de Parijse metro is het bord aan de ingang : het woord “Metropolitain” in de typische modernistische stijl, ontworpen door Hector Guimard. Vandaag zijn er nog slechts 86 metrostations met dit bord, maar ook andere steden werden hierdoor geïnspireerd. De metro van Montreal bijvoorbeeld, heeft nauwe banden met die van Parijs. Er wordt wel eens gezegd dat de Parijse Metro een doolhof is. Je moet verschillende trappen op en af, er zijn bijna nergens liften en vaak lijken de gangen ellenlang. Een nachtmerrie als je met bagage moet zeulen! Maar de melodieën van de muzikanten begeleiden je … Wist je dat muzikanten als Ben Harper, Alain Souchon en Renaud hun carrière begonnen in de Parijse metro ? Het leven zit vol verrassingen, zelfs ondergronds.

Eenmaal op de sporen, komen een aantal geuren je tegemoet: een indringende stank of juist een heerlijk zoete lucht. In het station Châtelet bijvoorbeeld, hangt een heerlijk aroma dat alles doordringt. Hier is een winkelcentrum gevestigd, Les Halles, en de geuren uit de talrijke parfumerieën vinden hun weg naar beneden. Sommige stations zijn zelfs kleine musea, met een originele en thematische decoratie, zoals het Louvre-Rivoli bijvoorbeeld. In verlichte nissen hangen reproducties van kunstwerken.

Wanneer je aan boord gaat van een wagon, is het eerste wat je opvalt de graffiti op de muren. Maar wat veel interessanter is, zijn de vele spookstations die je onderweg passeert. De bekendste in Parijs zijn Haxo (tussen de lijnen 3a en 7a), Porte Molitor (lijnen 9 en 10) en Arsenal op lijn 5. Deze stations zijn gesloten na historische gebeurtenissen, of zijn zelfs nooit geopend geweest. Er is zelfs een station dat gesloten is voor het publiek, en enkel gebruikt wordt als decor voor reclamespots of films (voor Amélie Poulain bijvoorbeeld). Het is het station Porte des Lilas – Cinema, gelegen tussen de lijnen 3a en 7a. Ook de film ‘Subway’, van Luc Besson werd hier in 1985 opgenomen.

Je bent pas in Parijs geweest als je ook de metrotunnels verkent hebt. Open je ogen voor het authentieke, huur de beste appartementen in Parijs en ontdek het donkere kantje van de Franse hoofdstad.